indictvs

🐐

Δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελα να γράψω τη γνώμη μου για αυτό το πρωτοποριακό κείμενο του Γιάννη Σκαρίμπα που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1932. Δέκα χρόνια πρίν το Οδυσσέα του Joyce. Υποτίθεται ότι στο κείμενο αυτό γίνεται η πρώτη χρήση του αντιήρωα στην ελληνική λογοτεχνία. Δεν μπορώ να πω ότι το απόλαυσα ιδιαίτερα, εκτός ίσως από το πρώτο μέρος στο οποίο ο συγγραφέας μάλλον ήταν νηφάλιος.

Είναι ένα αλλοπρόσαλο κείμενο όπως και οι εικόνες του και υπάρχει μια υποτυπώδης γραμμική συνέχεια, μια ιστορία. Το ενοχλητικό για εμένα όμως είναι η ασίγαστη κακία του πρωταγωνιστή. Λες και ο συγγραφέας βάζει στο στόμα του όλα τα απωθημένα που είχε απ’ τον κόσμο και την κοινωνία της εποχής. Μεγάλες αλήθειες ξεπηδούν μέσα από τα λόγια του, ναι αλλά πολλές φορές είναι απλά υπερβολές. Αλλάζει διάθεση και τόνο σαν ημίτρελος κι εσύ προσπαθείς να καταλάβεις τι συνέβη. Θα χαρακτήριζα το μεγαλύτερο μέρος ως την άσκηση στο χαρτί ενός οργισμένου, που απεγνωσμένα ψάχνει έναν τρόπο να ξορκίσει αυτά που τον πόνεσαν.

Από την άλλη πλευρά το έργο αυτό μοιάζει πολύτιμο. Πραγματικά. Ενοχλητικό αλλά πολύτιμο. Έχει πολλά πράγματα να πει και να μας μάθει. Ίσως γι αυτό να μην βρίσκεται εύκολα στις βιβλιοθήκες και να είναι δυσεύρετο. Ίσως γι αυτό να είναι παραγνωρισμένος ο Σκαρίμπας, εξαφανισμένος από το πάνθεον όπως θα του έπρεπε.

Δεν είναι εύκολο να πατάς περιφρονητικά πάνω στις αξίες και τα ήθη σχεδόν έναν αιώνα μετά!

#books #greek