jitterbug

“Σε όλους αρέσουν οι ιεροτελεστίες” ακούω τη βαθιά και ήρεμη φωνή του διοικητή πίσω μου. Δε χρειάζεται να γυρίσω για να δω την ειρωνική έκφραση που συνηθίζει να έχει όταν μιλάει με αυτό το στυλ. Χαμογέλασα κι έβγαλα ένα τσιγάρο. “Έχω ακόμα μέχρι να τελειώσω…” μουρμούρισα και χτύπησα το τσιγάρο στο πακέτο ρυθμικά (από τη μεριά του φίλτρου όπως έκαναν παλιά). “Θα σε στεναχωρήσω όμως” είπε ανεβάζοντας απότομα την ένταση της φωνής του και το τσιγάρο μου ΄πεσε απ’ τα χέρια. “Πρέπει να πας. Τώρα” συνεχίσε με βλέμμα του δεν σήκωνε αντιρρήσεις, κι εγώ αρνούμενος να αφήσω το τσιγάρο από τα μάτια μου. Έπεφτε στο κενό προς μια σύγκρουση με το κρύο πάτωμα. “Σοβαρά τώρα;” γύρισα και τον κοίταξα κατάματα σαν παιδί που του πήραν το μοναδικό του παιχνίδι. Το βλέμμα του ήταν ακόμα ήρεμο κάτω απ’ τα χοντρά γυαλιά του. Ήταν ένας τεράστιος κοκκινοτρίχης, με πολλά μαλλιά, αφύσικα για την ηλικία του και φροντισμένη γενειάδα η οποία γυάλιζε περισσότερο κι από τρίχωμα βασιλικής γάτας. Η στολή του ήταν φρεσκοσιδερωμένη και τα ασημένια κουμπιά της με θάμπωσαν στιγμιαία μέχρι που χτύπησε τα δάχτυλα του μπροστά μου. Υπάκουσα πριν να το σκεφτώ σαν εκπαιδευμένος σκύλος. “Ξεκινάς αμέσως” είπε και παίρνοντας κλίση 45 μοιρών, με μια ανάλαφρη κίνηση που δεν άρμοζε στην κορμοστασιά βίκινγκ που είχε, με άφησε εκεί να ξεφυσάω.

Είναι αδιανόητο να ξεκινήσω χωρίς καφέ. Σηκώνω το τσιγάρο μου απ’ το πάτωμα και το βάζω στο τσεπάκι στήθους της στολής μου. Περνώ από τις συρόμενες πόρτες και μπαίνω στο πιλοτήριο. Πάντα με αγχώνει αυτό το μέρος. Ένας τεράστιος καμπυλωτός πίνακας ελέγχου, μπορεί και 10 μέτρα μακρύς, λουσμένος σε έναν χαλαρωτικό φωτισμό απαλού μωβ και γαλάζιου για να μην κουράζεται το μάτι. Δυο καθίσματα και τα αντίστοιχα όργανα χειρισμού του σκάφους, ακριβώς κάτω από το μεγάλο κάδρο γεμάτο από το κενό του διαστήματος που σε περιβάλλει. Καμιά φορά εύχομαι να ήταν απλά ένα κάδρο.

Στις δυο πολυθρόνες των πιλότων κάθονταν ο Μούντυ και ο Νοξ. Ο πρώτος στεγνός και μαυριδερός αλλά με στολή πολύ πιο ωραία από τη δική μου κι ο δεύτερος ευρύχωρος και στρουμπουλος με κοίταξε κατευθείαν σα να με περίμενε. Με περίμενε. Έπρεπε να τον αντικαταστήσω πολύ νωρίτερα γιατί δεν αισθανόταν καλά. Πραγματικά ήταν ωχρός και άτονος τώρα που τον παρατηρούσα. Σηκώθηκε κι έφυγε γρήγορα από το κοκπιτ. “Χαλασμένη πίτσα” μουρμούρισε ο Μούντυ κοιτώντας τις ενδείξεις του υπολογιστή γυρνώντας μια σειρά από ποτενσιόμετρα στο 50%. Έβαλα το τσιγάρο στα χείλη μου κι έπεσα στην πολυθρόνα του συγκυβερνήτη. Ρούφηξα μια φανταστική τζούρα και συγκεντρώθηκα στο κοκπιτ. Ωραία θα ήταν να επιτρέπονταν το κάπνισμα στα διαστημόπλοια.